کوچولوی من ..

زمین - قاره ی آسیا - ایران - اصفهان – حاشیه زاینده رود - روبه روی جریان ها ی نبض شهری –

ساختمان شماره ی هفت - یک حیاط کوچک و دوتا پنجره رو به حیاط و پرده ی صورتی رنگُ موهای فر و بلند نوژلا دختر سه سا له و نگاه گرد و خیره به در چوبی داخل حیاط که حواس سه گانه ی مادر بزرگ را بهم می ریخت برا ی دوره ایی جدید از جریانات زندگی ..

باد شدید تر می وزید ُ پرده صورت ی رنگ با چشم های دختر این طرف و اون طرف می رفت ..طرف راست پنجره یه صندوقچه ی کوچولو ی قدیمی و رو به رویش هفت دونه تسبیح ُ گل های خشک ِ پرپرشده ایی که یک دنیا خاطره ی شیرین برای چشم های مادر کنار گذاشته بود ..

هفت سال سکوت ،هفت سال صبوری در برابر حرفایی که از جنس شفاف بارون نبود و دل مادر را در مقابل نوژلا می لرزاند ..دستای مادر خالی و دلش پر از حرفایی بود که هیچ وقت جرات گفتنش را پیدا نمی کرد..

دونه دونه اشکاهایش را پاک می کرد و لابه لای خاطرات کهنه ی دیروزش جا می گذاشت ..

دنیای غریبی است که لبخند را هم باید " زد " برای فرار از گفته هایی که بغض گلو را خفه می کند

دستش می لرزید ..آرام آرام سراغ صندوقچه ی هفت ساله ی غم هایش رفت ..عینکش را برداشت و با دونه های اشکش در صندوقچه را باز کرد ..لحظه ها سال بود و ثانیه ها دروغ رفته ای که زمان را در برابر مادر می شکست .روبریش یک دفتر سیاه و پر از اشک مادر...به نام خدایی که...

من و پدرت سال ها بود که همدیگررا می شناخیم از دانشگاه تا وقفه های بی ثانیه ی خداحافظی ..

روز اولی که پدرت را دید م انگار سال ها بود که می شناختمش ودر نگاهش غمی بود که هیچ وقت دلم را آرام نمی گذاشت ..دائم چشمانم دنبال عمق نگاه پر از رازش بود ..نمی دانم که بود از کجا امده بود از جنس چه بود ..اما این را می دانم که آسمان چشمانش را حریر سرمه ای رنگي پوشانده بود و نگاه معصومش طعم ماه را خوب می شناخت ..

هر وقت می دیدمش زیر لب می گفتم ( دلم به چشمان خسته ات دل بسته.... ) ..حس عجیبی بود آشنا و غریب ..

به من نزدیک بود و دور از چشمانم .. تا اینکه غریبی ما با آشنایی انس گرفت ..روبروی هم قرار گرفتیم حرفهای ما تمامی نداشت برای گفتنی که فرجامی برای خداحافظی نمي گذاشت..روزها می گذشت و دل من روز به روز عاشق تر از دیروزمی شد و نگاهم مشتاق تر از هر لحظه نبض روزهای رفته ی پدرت را احساس می کرد ، حسی که قلب مهربانش را روز به روز آزرده تر از دیروزها می کرد ..پدرت سرشار از احساس بود و من سرشار از منطقی که احساس را برای خودش خط ممتدی از دیروزها می دانست ..و برا ی گذر از این دیوار خطی، قرار ما تسبیحی شد برای دانه هایی که هفت بند دل ما را مبتلا به ماندن می کرد ..قرارما هر روز زیر دخت کاج پیر با دنیایی تلنبار از غم ها بود که برای خالی کردنش ساعت ها پیاده بغض قدم هایمان را فرو می داد ، تا مبادا ردی از آن روی سکوت لحظه هامان باقی بماند..

دل من پر از حرفهای نگفته و چشم او پر از خواهش احساس رفته ..

کوچولوی من ساعت ها باید راه رفت تا بفهمی این دقیقه ها چگونه سپری شد و گذشت از احساسی که مال تو نبود و صدا، صدای ترسناک فاجعه ای برای تغییر تقدیر بود ..

روزها می گذشت و غرور بودن او در کنار من حس ممتد تکرار را برای پدر ایجاد می کرد .. و من این احساس را می فهمیدم و حرفهای نگفته اش را می شنیدم حرف عشقی تازه ..حرفهایی که حس با هم بودن را از او می گرفت و جایگزین آن ثانیه های بی قراری برای دلی بود که نیمش برای قلب دیگری شده بود و نیمه ی دیگرش برای آغاز احساس تازه ..

نگاهش کردم این احساس باید از دل و قلبم می رفت تا پدرت آرام نفس می کشید و حرفی برای خداحافظی می زد..

قلبم را خالی کردم از احساس بودن و بدون وقفه قلبم را ... . ..

صدای اذان بلند شد ... پدرت مثل همیشه نبود دانه های تسبیح از هم جدا افتاده و خالی از آیه های امن یجیب بود ..صدايش از همیشه آرام تر و رها تر ...(نمی خوام باهات بمونم ..بروووووووووووو) ...و صدای گریه نوزاد سه ماهه ازتصمیم پدر از پشت شیشه سبز رنگ آی سی یو و حرف های پر از سکوت من .. ( بیشتر از من دوست داره ..؟؟؟ ).

( .. )

قلبت خوبه ؟ آرومه ؟؟

آرومه ..

و بعد از چند ثانیه صدای خط بو-----------------------------ق ممتد تلوزیون بخش قلب بیمارستان میلاد و صدای قدم های محکم مرد با قلبی مملو از عشق تازه از دیگری...

زمین - قاره ی آسیا - ایران - اصفهان – حاشیه زاینده رود - روبه روی جریان ها ی نبض شهری – ساختمان شماره ی هفت - یه حیاط کوچیک و دوتا پنجره رو به حیاط و پرده ی صورتی رنگ و موهای فر و بلند نوژلا دختر سه سا له و نگاه گرد پر ازاشک خیره به عکس یادگاری مادر ...

نوژلا به معنی ( قطره ی باران )